LBMC-Coaching, Peperdam 27, 9120 Vrasene

Tel. +32 477 60 48 86

Zoeken
  • Lennert Bille

Als de koe de hoop opgeeft, is het kalf verdronken





Iedereen kent het wel. De leuze “’t kalf is verdronken”. Het betekent zoveel als "Het is een hopeloze situatie, we zien er geen doen meer aan, het is over en uit." Een weinig positieve boodschap kan je wel zeggen. Ware het niet dat het altijd mogelijk is om terug te vechten, je recht te trekken uit het slijk en je hoofd boven water te houden, op voorwaarde dat je maar niet opgeeft.


Belangrijk daarvoor is natuurlijk dat degene waarvan je het meeste steun verwacht dan ook zijn hoofd niet laat hangen. Laatst was ik op een sportwedstrijd waar ik als ondernemer-coach het niet kan laten om de bewegingen en expressies van de coach in de gaten te houden, meer dan het balspel zelf. Het is dus niet echt aangenaam om me mee te vragen naar een match want ik let op de verkeerde dingen en kan nadien een volledig relaas geven over welke non verbale gedragingen ik heb geconstateerd en welke impact dat heeft op het team. Maar vraag me dus niet of ze nu met 2-3 of 3-1 gewonnen hebben. Laat staan wie nu de beste moves had tijdens de match.


Een beetje funny zou je kunnen denken, voor iemand die zijn schouders zet onder een Vlaamse topvolleybalploeg en van aan de zijlijn zijn kleine broertje probeert te motiveren om misschien wel de beste libero van België te worden. Mijn broer kreeg onlangs de kans van zijn leven om zijn talent te tonen als libero van Decospan Volley Team Menen, waar iedereen met argusogen zit te kijken op zijn prestaties. Stresserend was het dan ook toen ik de eerste match van aan de zijlijn wou meevolgen. Eén enkele oogopslag, net voor de match begon was voor mij voldoende om te weten dat deze match wel eens heel lang zou kunnen duren. De stress en nervositeit kon je van zijn gelaat aflezen. Hoe kon het ook anders. Als libero sta je in het middelpunt van de belangstelling en heb je, hoewel volleyliefhebbers me waarschijnlijk zullen verketteren voor mijn uitspraken, een zeer ondankbare functie binnen het team. Een punt kan je nooit of toch zeer moeilijk maken vanuit die positie, maar als je één bal mist, dan heeft onmiddellijk de tegenstander een punt en ligt de fout in jouw handen. Is het dan niet logisch dat die jonge gasten van amper 20 jaar, onwetend in hun jeugdigheid, moeilijk om kunnen met die stress?


De match gaat van start en het gaat net zoals ik verwacht had. Niet goed… De ene na de andere bal gaat de verkeerde kant op. De tegenstanders zijn net iets dominanter, ondanks ze spelen in een lagere klasse. De spelers voelen het, het publiek weet het, en ook de coach ziet dat het niet goed is. En toen gebeurde het ondenkbare. Na enkele fouten die we maakten zie ik een grimas op het gezicht verschijnen van de coach, die ongetwijfeld de beste bedoelingen had maar helemaal anders uitpakte. Hij draaide zich om van zijn spelers, keek naar het publiek en sloeg zijn handen om zijn hoofd om met één beweging duidelijk te maken dat hij de hoop opgaf. De coach die, laat ons duidelijk zijn, het beste met de ploeg voor heeft en die ten alle tijde paraat staat om dat jong geweld aan te sturen en tips bij te geven had een steek laten vallen. Waarschijnlijk viel het niemand op, want ook het publiek zat de hele tijd met de handen in het haar. Dus dan vergroot je elke misstap nog eens extra. Maar is het niet al te makkelijk om vanuit de tribune te roepen dat ze die bal moesten gehad hebben, als iemand die ooit in een ver verleden in 4eprovinciale heeft meegespeeld. Lag het werkelijk aan de spelers? Of zou het kunnen dat wij de hoop opgegeven hebben in het publiek, en dat we zo onze spelers hadden opgegeven? Hadden we niet beter motiverende woorden moeten scanderen en hen positief stimuleren in plaats van ze wat uit te jouwen.


Vanuit deze ervaringen put ik heel wat stof om mee te nemen in de opleiding die ik geef aan ondernemers en mensen in de verkoop. Een mentor zei me ooit. Als de sales ziek is, heeft het bedrijf kanker. Ik wil het graag breder trekken en ben ervan overtuigd dat geloof in jezelf, geloof in je mensen dé sleutel tot succes is en besluit dus met de leuze:


“Als de koe de hoop opgeeft, is het kalf verdronken”


Ik had na de match onmiddellijk naar de coach kunnen gaan en mijn zegje doen, maar dat had na de onverwachte nipte winst zeker niet geholpen, dus zweeg ik. Ik schreef dit verhaal nu pas, omdat ik merkte dat de wedstrijd die daarop volgde van een heel ander kaliber was, en de coach diezelfde fout geen tweede keer maakte. Wat was ik een gelukkig man om te zien dat je echt wel dingen kunt veranderen en aanpakken als je maar de juiste zaken aanpakt en ter harte neemt. Ze hadden die laatste match wel verloren, maar je zag de spelvreugde, het optimisme en vooral het teamwork! Dat is wat belangrijk is. Een veldslag verliezen betekent niet dat de oorlog verloren is… Zolang je de hoop niet opgeeft.

3 keer bekeken